Ali Baba Karakaş – 03 Mart 2026
Uzaklarda durup seyretme beni,
çık gel beri ki gül yüzünü göreyim.
Yüreğime dokunan o seni göreyim;
gezdim âlemi, seni anlatan çiçek görmedim.
Güneşe döndüm, gül yüzünü gördüm;
yıldızlara sordum, gözlerini gördüm.
Yürüdüm yalınayak cemalin şafağına,
döndüm toprağa, ten kokunu soludum.
Kadınım, cihan sende; sen cihanda,
çaldım gönül kapını, yüreğim türabın olayım.
Aşkımla geldim, sevginle büyüt, cihana sevda eyle;
Haq, Haq ola; yekpâre canında can olayım.
Gönül deryanda muhabbetin aşk olayım,
baktım dünyanın penceresinden sana.
Göçüp gitmeden göster gül cemalini,
geçen mevsimler ömrümü alıp götürdü...
Diz çöktüm eşiğine, niyaz ile geldim,
yaralı yüreğimi avuçlarına serdim.
Bir kelâmınla dirilir bu ten, bu can;
sensiz her nefeste biraz daha eridim.
Gözlerim akan nehir gibi çağlar,
susuz kaldı yüreğim, çöl olmadan gel.
Bahar ol da gel, yüreğinde çağlayayım;
rüyalarıma değil, cemalini al da gel...
Cemaline cemal olup eriyeyim nurunda,
ne ayrılık kalsın, ne hicran yurdunda.
Haq şahid olsun bu yanık duama;
sen bende, ben sende kaybolayım -sırlaşalım.