ÇINBÎYAYÎŞÊ TO DE

Çinbîyayîşê to de şewî jan ê;
tena wa vengê to bibo odaya mi de,
lete bikero bêvengîya şewe,
roştî nîşena tarîyîya mi ser o.

Çinbîyayîşê to de ez cemedîyena ey yarê;
leşa mi ney, la zerrîya mi cemed girêdayo,
Ruhê mi xeyalê to, lewê mi nameyê to ra,
çimê mi çimanê to ra dardekerdî mendê.

Boya canê to balişna û orxanî ra mende;
Zewqê şewan lewe mi de.
Yew zî ê yewbînîdehaştbîyenê şehwetinî-
Hela ê çimê to, çimê to yê ke mi mi ra gênê û benê ey waştîyê

Estareyî senî hêrikîyenê henî ginayî çimanê mi rê çime to;
Bena pîle hesreta min a mi verare kerdena to,
Çinbîyayîşê to de tewanî ra dardekerdî manenê çimê mi,
Çimê mi çêberî ra, yew vengî dima yê goşê mi.

Qelbê mino ke rayîrê to paweno,
Sey kilîtî dardekerde mend,
Ez reyna heşnena tivaje vengê to?,
“Ez to ra hes kena” vatena to peyser êna?

Bi eşqî qayîtkerdena to mende çimanê mi de;
tenê mi de bi usûlî bêçikanê xo panayena to.
Bedenê mi ra xatirayê to fetelîyenê hona;
yew zî ê yewbînîdehaştî bîyenê ma, ey waştîyê.

Yew gogerçîne nişte penceraya mi ro;
refê xo ra visîyaya, tik û tena ya.
Dîyarê ke ti firr dana û şona û dara ke nişena ci rê—
mi ra selam berê, cinîya ke ez ci ra hes kena rê