DÜŞLERİM KALDI MEMLEKET

Bu kente sessizlik çökmüş,
ruhumda kargaşa fırtınaya dönüştü.
Yağar mı yağmur kirlenmiş bu kente,
yağma; dolu çocuk bedenler üşür.

Toprağından mı, havasından mı,
yoksa gökyüzünden mi bu koku?
Her yer mülteci kokuyor ve korkular;
yakma, ne olur, yazmayın beni kara kaplı deftere.

Düşlerim kaldı memleketimde,
çaldılar umudumu, yarım kaldı hayallerim.
Mülteci kalırsam bu soğuk kentte,
“sığınmacı” yazmayın, yaralanır yüreğim.

Son bir kere daha daldım düşlerime,
kaçıncı öykü yazıldı bana, bilemedim.
Bana acıyan gözlerle bakmayın sakın,
düşlerimin küllerinde yürüdüm, eğilmedim.

Düşlerim, hayallerim kaldı memleketimde;
koyarsan beni mülteci diyarına,
özlemler boğazıma düğüm düğüm oturur,
yağlı urgan gibi iner boğazıma.

Bu kentte yabancıyım, diline laliyim,
sözlerim pasaport bulamaz dudaklarınızda.
Ülkemde Kürt, bu kentte zenciyim;
tenimi değil, sesimi kararttınız aslında.

Sığdıramadılar beni, “asi” dediler;
hüküm: sürgün, hayat: bekleme odası.
Ne çok öldük ve dirildik şafakta,
her seferinde yeniden yazıldı cezamız.

Kızıl doğan güneşin doğum sancılarında
yeniden kurulur içimde memleketim.
Bir çocuğun gülüşünde yırtılır sınırlar;
düşlerim döner yurduna, ben de peşinden.