Ali Baba Karakaş – 18 Şubat 2026
Eğer senin uğrunda
savaşmaktan vazgeçiyorsam,
yorgun düştüysem—
inan, güçsüzlüğümden değil.
Uğrunda savaşacak ne sevgi,
ne de sevda koydun; yok ettin.
Haklı sebeplerim var, yüreğime inat;
içimdeki sana yangına rağmen…
İşte gidiyorum—ardıma bakmadan;
yaralı yüreğimi alıp gidiyorum.
Sırtıma saplanan onca hançerle,
kırılan umutlarımı alıp gidiyorum.
Sevmek emek ister;
alnından süzülen
ter damlalarıdır.
İki dudak arasında düşen
bir sözcük değildir sevgi.
Seveceksen, yürekten seveceksin;
ve yalansız—
gerisi aldatmacadır.
Git benden; yalanlarını da al,
öyle git.
Ben, bir çocuğun bakışındaki
masumiyet gibi sevdim seni.
Aşk, masum bir çocuğun
yüreğidir.
Ben aşkı annemin bakışlarında öğrendim;
Leyla’nın Mecnun’a,
Ferhat’ın Şirin’e uzanan
masal kitabı sayfalarında…
Ben aşkı yüreğimde besledim;
sevgi ve emekle büyüttüm onu.
Ve şimdi—
yüreğimdeki mor menekşeler
soldu.