Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
İsyan eyleme gönlüm,
Kalmadı hakkın, hukukun gurbette.
Ne sevdiklerin var, ne sevenlerin,
Kala kaldım ben, kendimle baş başa.
Dört mevsimde üşüdüm, hâlâ üşüyorum,
Gönlüm, güneş bile zalim burada.
Gurbette bedenimi ısıtmadı hiç,
Gece bir başka, gündüz bir başka üşüyorum.
Çobanın kavalı, çöpçünün yanık türküsü,
Utangaç bakışlı ırgat kızı,
Kürt kadının ağıdı,
Egeli kızın aşk şarkısı yankılanır içimde.
Fabrikada tezgâh başında aşkla bakışanlar,
İşportacının ekmek kavgası,
Maydanoz satan ak saçlı ana,
Kravatlı limon satan öğretmen…
Yaz gönlüm, özlemlerin hepsini alt alta.
Ne severdim yağmurda ıslanmayı,
Ama gurbette yağmur yüreğimi acıtıyor.
Yağmurdan sonra toprakta ana kokusu ararım.
En yüksek dağlara doğan gökkuşağı,
Gecesi ayrı, gündüzü ayrı güzel memleketim.
Koyma beni gurbet diyarında çaresiz,
Yalnız kalmasın gönlüm, dön memleketime.