Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Seninle ilk dansımızı hatırlıyorum sevgilim,
Yokluğunda ruhumda bir yangın başladı.
Dün gece öyle bir umutsuzluk sardı ki beni,
Sılada kayboldum, sensizliğin ortasında.
Bilinmez diyarlarda garip ve perişan,
Dağınık bir hâlde sürüklendim içime.
Gönlüm, bırak peşimi artık, yoruldum,
Ben sana yetemedim, sen yalana kandın.
Sen bana hep acı verdin, gönlüm,
Bırak artık, senin elinde tükendim.
Seni düşlerken mavili fistanla,
Deniz mavisiyle bütünleşen hayalinle.
Rüyamda seni mavi bir atın üstünde gördüm,
Koynunda kızıl tonlarında bir ay,
Gözlerinde yıldızlar uçuşuyordu,
Gönlüm dönüp bir kez daha bakmak ister sana.
İnce ve masmavi bir elbise içinde,
Issız bir dağın tepesinde duruyordun.
Rüzgâr soldan esiyordu, poyraz poyraz,
Saçlarında iki örgü, basenlerinde kekik kokusu.
Sende kekik, bende iğde kokusu,
Tenlerimizde harmanlanmış bir sevda.
Asi ve özgür olsun bu aşk,
Dağların, rüzgârların tanıdığı bir sevda.