Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Kalk gidelim, gönül; sığmadık gurbete,
kış düşmeden şafağa gidelim.
Kasım yolu yarıladı, topladı kalan sıcakları,
zemheriye düşmeden, gönül, yol vakti.
Uzak, çok uzaklarda olsa da aşk,
umuda yelken aç, gönül, dirayetli ol.
Gönül kapına gelmeyen varsa sen git;
belki bir şafakta güneş bize de güler.
Deniz, poyraz esip gürler dalga dalga,
kâh kıyıyı döver, okşar en ince kumları.
Benim gönlüme vuran dalga Rodos dalgasıydı;
sende başlayan sızı içimde büyür durur.
O malum vakitte gönlüme ateş yaktı,
buğulandı gözlerim o benzersiz güzelliğe.
Sahil yoncası gibi, sarı şapkasında kaldım;
adını dalgalara fısıldadım usulca.
Deniz mavisi ceketin, sarı fularınla
girdin yüreğimin en ıssız kıyısına.
Rüzgâr saçlarının arasından geçerken
gurbet dağıldı, yerini sevda aldı.
Kalk gidelim, gönül; bu kez dönmemek üzere,
ne Rodos kalsın aramızda ne gurbet mesafesi.
Bir küçük valize sığsın bütün yarım kalmışlıklar;
güneş doğarken birlikte yürüyelim şafağa.