KARANLIĞIMA DOĞAN GÜNEŞ

Bugün çok yalnızım seni düşlerken;
Kafesteki bir serçe kadar ürkek,
Anneden koparılmış masum bir çocuk kadar ağlamaklıyım.
Ağzından memesi çekilmiş bir bebek gibi

Hırçın ve öfkeliyim;
Öfkeliyim yalnızlığıma,
Güneş doğmayan karanlığıma.
Aydınlık arıyorum bir tek ışık,

Bir umut yeşerir mi yeniden içimde?
Yalnızlık, barbar bir düzen kadar zalim;
Küf kokan bir hücre kadar acısın.
Sonu görünmeyen bir tünel gibi telaşlısın;

Yıldızlara kollarımı açtım bu gece,
Bir dilek tuttum içinde sen ve ben.
Tez vakit ola sevgilim,
Bu beden toprağa yar olmadan

Yalnızlığıma şafak gibi doğ.
Özledim gülen gözlerini sevgilim,
Sevgiyle bakan yıldız bakışlım.
Sılada sevda hasreti yokluğunda

Yüreğime ok gibi bir hüzün saplandı.
Bağrımı açtım güneşe karşı,
Seni ve sevdamızı anlattım çıplak bedenle.
Sevgilim... sensiz geçen her anım

Yaşanmamış zamana döndü.
Öpüşmelerin kaldı gecelerimde;
Zifiri karanlıklar içinde
Ruhum eksik yokluğunda.