Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Mavi olmalı düşlerimiz gecenin ayazında,
şafakta kızıl doğmalı umutlarımız.
Doğan güneşe dansa tutuşmalı yüreklerimiz,
poyraza salmalı hoyratça ten kokunu.
Denizin mavi sularına sevdanı salmalı,
umutların sandal, hayallerin kürek çekmeli.
Bir avuç toprakta papatya aşk olmalı,
yüreklerde sevda boy vermeli aşk tadında.
Mavi düşmeli cemre misali toprağa,
kah denize, kah gökyüzüne…
Her yer maviye çalsın aşk tadında,
gözlerine yıldızlar aksın; aşk olmalı.
Koynuna düşmeli mavi geceler,
ay düşer gibi düşmeli koynuna.
Yüreğine düşen güneş de aşkı kuşanmalı,
saçlarına konan mavi kelebek olmalı.
Bahar yağmurlarında ıslanmalı tenin,
nehirler gibi çağlamalı yüreklerde sevda.
Yonca yapraklarında aşk tomurcuklanmalı,
sevda korlaşmalı yüreklerde alev alev.
Mavi bir kentin dar sokaklarında
izini sürmeli çocukça gülüşlerin.
Her köşe başında adının sesi yankılanmalı,
yorgun avuçlarımıza umut düşmeli yeniden.
Bir gün rüzgâr dinecek, gece hafifleyecek,
mavi düşler saracak uykusuz gözlerimizi.
Biz, aynı göğün altında usulca susarken,
aşk, adını fısıldayacak kalbimizin en derin yerine.
.