"MAVİ KELEBEK"

Bahar gözlüm, kadınım, sevgilim;
şiir mısralarında okudukça seni keyiflenirim.
Ressamın tuvalinde renklerin toplamısın,
şafağa düşen cemre gibi düştün kalbime.

Okunması zor, derin bir kitap gibisin;
her bir sayfanda ayrı bir sır, ayrı bir haz.
Sayfaların kendiliğinden çevrilir, ayraç istemez;
seni okudukça durmam, hiç duraklamam.

Bir pazar sabahı keyifle seni okumak,
gözlerimin her kelimede seninle sevişmesi;
atlamadan en ince ayrıntını,
noktanı, virgülünü, susuşlarını izlemek isterim.

Bu hikâye bizim, yalnızca ikimizin;
bu şiir bize yazılmış, bizim için yazılmış.
Sen, her mısrasında şiir tadında kadınımsın;
yıldızlar altında mavileşen kadınım.

Kumsalda tango yaparken topuk vuruşunda,
denizin mavi dalgalarıyla cilveleşen kadınım;
söğüt gölgesinde kitap okur gibi
gözlerinin satırlarını okurum, şehvetle bakan kadınım.

Sen papatyanın sarı tomurcuğu,
ben mavi kelebek olup omzuna konayım.
Sen iki dağın arasındaki serin su pınarı,
ben eğilip kana kana içeyim hayatından.

Sen şafakta esen meltemim ol,
ben çevrende dönen yel değirmenin.
Sen baharım, yağmurlarınla gel;
ben sana coşan çağlayan nehir olayım, kadınım.

Sen saksıdaki mavi orkidem ol, kadınım;
ben toprağın, suyun, seni taşıyan saksın olayım.
Bilirim, sevgi toprağa değil, kalbe ekilir;
sen sevgiyi kalbime ek, ben sana aşkımı ömür boyu vereyim.