Ali Baba Karakaş – 14 Şubat 2026
Her çî ke qilêrin bî, heqîbeyê mi de ca nêbî.
Emrê mi zê pêlanê teqwîmî rişîya,
ez mi ra tirawita înan, huzn û kederî de xeneqîya.
Yew qaqlîbaze ameya peneceraya mi û huzin verdayo;
se ke huznê mi mi rê bes nêbîyî
bêvegîya nişta qîrrayîşanê mi ser.
Rengî manaya xo vîndî kerda, gewr o her ca;
kesexurî piroginayê, her ca talan o.
Çi bîyê zaf wina huznê ke canê mi dejnenê.
Ne yew dost dî rî bî ver a,
ne soxbetî de dîya ez xo
Kufike boye danê sifreyê ke mi ê dost zanayêne,
loqmeyî gula mi de benê girê.
Zirçayîşê yew domanî dardekerde to goşanê mi ra,
Ziwanê mine dayîke ke hewşa mektebî de amêyene hişş
kerdene.
Yew vengo serdin ke her herfe sûc hesibnayêne,
Pirr kerdî serrê mine ke ez pîl nêbîya tede.
Mi her bajarî de yew rî na rîyê xo ra,
nameyê mi kerd kilm rêça mi esterite.
Ancîna kî bi şewan mi goş de yê,
Hîkayeyê pîyê min ê zazakî, bi ziwanê koyan.
Qehir bê ey zalimê ke şima zerrîyan qehir kenê
nênuganê mi ra boya gonî ke wele ra êna.
Bîye qilêrin wele; eslê însanî pak maneno qe?
Dawa qesê û persan mekerê, parçe-parçe kerdî zerrîya mi
Destê mi ra boya tersî êna, destê xo panî kotî ra uca ra manena.
Qirmê çinarêre rê rişna mi
Her çi ke qilêrin bî û dejnayêne canê mi.