Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Kader mi, yoksa yazgı mı bu?
Çocukluğum nerede, kimde kaldı?
Gönlüme hüzün yükünü koyan kim?
Vardım nehire su içmeye… nehir kurudu.
Yüreğimin çiçekleri soldu;
dizlerimde yürümeye derman kalmadı.
Aralık ayı gelme—yüreğim kan revan olur;
sevdiğim düşer aklıma, yâs çöker gönlüme.
Cigaramın dumanı sevda şehrim kokar,
memleket memleket gezer dururum.
Hüzünlere hamal mıyım ben,
sevinçten pay düşmez mi yoluma?
Bir yanım denizde, martıların dalışında kaldı.
Öteki yanım palmiye gölgesine asılı;
Karşıyaka… sende ağlayan gözyaşımda,
sevince dönen çocukluğum da saklı.
Ah sevda şehrim İzmir’im,
gençliğim de aşkım da sende kaldı.
Aralık yağmuru yağmasın;
o vakit mavi gözlüm düşer aklıma,
sol yanım bir karınca yuvası gibi sızlar,
üşür içimdeki çocuk.
Türkülere sorarım seni her gece.
Senden kalan aşk, iz olur hatırada;
gözlerimde sevdan parlar, sönmez.
Geçmişin ayak sesleri dolaşır içimde—
özlemlerimin şarkısı yankılanır dağlarda.
İzmir… sevdanın güne doğduğu şehir;
kollarıma dolanan her sabah sen kokarsın.
Birlikte yaşadığımız o anlar—
yüreğimin en sıcak yerinde saklı,
zamana bırakmam, unutulmazsın