Ali Baba Karakaş – 02 Mart 2026
Soğuk bakışına ruhum üşüyor;
gözlerin kara bulut olur üstümde.
Bir karanlık çöker ansızın,
yıldızlar bile saklanır gecemde.
Bu şehirde yitirilmiş sevdalar dolaşır;
ardında hüzün bırakır giden herkes.
Hasretler ağlıyor içimde, yüreğim yasta
özlemler, üstüme gelmeyin,
yıkılırım sesinizden önce.
Bir tutam sevgi istedim ömrümden;
yarama merhem değil,
gönlüme gönüldaş aradım yalnızca.
Ömrüne ömrümü katayım,
aynı nefeste bir olalım diye.
Sevgini al da gel...
yoksa ayaz çöker saçlarıma.
Çiy taneleri düşer omuzlarıma,
üşürüm sensiz her gecede.
Yüreğime kar yağıyor vakitsiz;
üzerine su serptiler, buz tuttu saçak saçak.
Kar yağıyor ölçüsüz, lapa lapa;
ince dala konmuş serçe gibi ruhum.
Sıcaklık arar, nefes arar,
kendisini unutan bir kuş gibi
titriyor içimdeki ben.
Karla kaplandı içimin yolu;
soluksuz kaldım bu beyaz sessizlikte.
Her adımımda kırılıyor bir hatıra,
her nefesimde çoğalıyor yalnızlığım.
Uçup gitmek ister ruhum
ama kanatlarının kılavuzu
halen sensin sevgilim.
Gel...
ayazın hükmünü bozsun gelişin;
yüreğimde erisin bu zamansız karlar.
Sevdan değince içime
bahar gibi uyanırım yeniden.
Ben sende tüterim, sen bende ısın
sevgiyi kendimize yurt kılarız sonunda.