Ali Baba Karakaş – 03 Mart 2026
Senli geceleri arar gözlerim, sevdiğim;
senden bana kalan tek hatırayla yaşıyorum.
Her üşüdüğümde sızlar yüreğimin eski yarası;
bende kalan anılara sarılıyorum sessizce.
Güzel bakışlarının kurduğu hayallerde kaldım;
gecelerin aydınlığını sende öğrendim.
Göle düşen yıldızların parıltısı, kurbağaların sesi...
gözlerindeki o ince fenerde saklandım ben.
Gecenin keyifli gösterisini seninle seyreder,
ten kokunda dem tutardı ruhum.
Kurduğumuz hayalleri suya salar,
şafakla birlikte yeniden doğardı tenlerimiz.
Adlarımızı kazıdığımız söğüt kurumuş şimdi;
o kaç geceyi sabaha erdirdi kim bilir.
Söğüt saklardı sevişmelerimizi;
her bir dalında ayrı bir anımız dururdu.
Döndüm yine o söğüdün gölgesine gizlice;
kabuğuna dokundum, elime sesin siner gibi.
Rüzgâr yapraklarını savurdukça usulca,
sanki kulağıma “döndüm” dedin, inanmak ister gibi.
Yokluğunun ardından kayboldu izlerimiz;
bende kalan ne varsa acıyla yanıyor içimde.
Göle vardım: göl yok, su yok, bütün yüzey çamur...
Bilemem, ömür yeter mi sana yeniden kavuşmaya.