SÖZÜM SEVİŞİR SÖZÜNDE

Sen çiçek ol, ben arı—konayım özüne,
dilinde süzülen bala petek olayım.
Gözlerindeki yıldızlara mavi olayım,
özüne yâren, canına candaş olayım.

Sen gönül bağım, ben muhabbetin;
sen bahar ol, ben yağmur olayım.
Saçlarına düşeyim ince ince, ıslatayım,
sal saçlarını, omzundan süzülsün akşam.

Yağmur damlası olup boynuna süzüleyim,
sırtın koynuma, göğsüne güneş düşsün.
Saçlarındaki nem bahar kokarken,
teninde sevda, gönlünde nefes olayım.

Derin sevdalara dalalım yıldızlar altında,
gecenin ılık, nemli havasına sal bedenini.
Usulca, ürkek bir tay gibi titrese tenimiz,
yıldızların denizle öpüştüğü gibi sevişelim.

Arının binbir çiçekle seviştiği gibi
göz göze gelsin sözlerimiz, sözümüz sevişsin.
Sen kitabem ol, ben okurun olayım;
her satırında yeniden doğsun sevdamız.

Kalk sevgilim, yıldızları uğurlama vaktidir;
şafağın eşiğinde el ele duralım.
Gün doğarken gölge değil, ışık olalım;
adımız “aşk” kalsın geride, biz birbirimize yazılalım.