Ali Baba Karakaş – 02 Mart 2026
Yel düştü sol yanıma, ince ince sızlar hâlâ,
Ben sana yanmışım, küllerim savrulur dağa.
Köy köy dolaşır hasretim, aşar Varto’nun çayına,
Baharda toprak konuşur, kışın buz düşer yanağıma.
Sevdiğime söylemeyin, kul oldum bu sevdaya,
Ben onu çok sevdim ama “töredir, olmaz” dediler bana.
Varto’nun deli divane rüzgârı gibi savruldum yollara,
Sustum sevgimden utandım, içim kanar gecelere.
Ruhum titreşir derinden, düşmüşüm Bingöl yaylasına,
Bin bir su pınarı aktı da dindiremedi içimdeki yarayı.
Ateşim hiç sönmedi, köz köz durur yüreğimin ocağında,
Bir adım atamadım ona, töre vurdu gurbet bağrına.
Dağları aştı feryadım, yankılandı gıreboğa sırtında,
Turnalar duydu sesimi, uçup götürdü sevdamın adını.
Başımı bağlayan bulutlar, yağmur yağdırdı alın yazıma,
Yolların ucunda hep o vardı, varamadım sevdamın kapısına.
Varto’nun karı ayrı yağar, rüzgârı ayrı üşütür adamı,
Ben sevdamı gizli taşıdım, kimselere söylemedim adını.
Kaval sesinde yanık bir türkü olur içimdeki yangınım,
Her notada biraz daha çöker omzuma ayrılığın ağırlığı.
Yel esse de geçmez acısı, zaman işlemiyor yaramda,
Bir ben bilirim onu, bir de Varto’nun sessiz dağları.
Kavuşamadım, içimde büyüdü destan gibi bu ayrılık,
Varto’nun yollarında kaldı sevdam, gönlümün tek yarası.