Ali Baba Karakaş – 14 Ocak 2026
Beni bırakıp gitti demişsin!
Ben seni yarı yolda bırakmadım,
hak ettiğin yerde bıraktım seni.
Arayıp sorma,
seni sana bırakıyorum.
Senliyken üşüyorsa yüreğim,
gözlerime yıldız değil yaş düşüyorsa;
bedenim solup ilmik ilmik eriyorsa,
ruhumu ihtiraslarına hapsetme sakın.
Bahar değil, kışı yaşıyorsa yüreğim sende,
kalan umuduma kara bulut gibi çöktün.
Yüreğimde açan gülleri soldurdun,
yalancı bahar gibi çöktün yüreğime.
Seni değil, kendimi affedemiyorum.
Sana verdiğim zamanı geri sarabilsem…
Giden ömrüme mi yanayım?
Yoksa sana verdiğim değere mi?
Özün özüme yalan söyledi.
Gözlerin on iki kırk beş kalibre kurşun gibi.
Sen zalim bir avcı, ben avın oldum.
Senli anılarımıza çizik çektim;
bende yoksun artık.
Bir mevsim sandım seni, geçer diye bekledim,
oysa sen kışı bile utandıran bir soğuktun.
Dokunduğun her şeyi eksilttin içimde,
ben senden değil,
kendimden çıktım yaralı.
Şimdi yoluma bakıyorum,
artık ne baharına aldanırım ne sözüne.
Adını anmıyorum, çünkü öğrendim:
yalancı baharlar geçer,
insan kendine kalır.