Ali Baba Karakaş – 26 Aralık 2025
Gözleri deniz mavisi,
Kirpikleri buğday başağı.
Saçları palmiye gibi — sık, uzun,
Gülüşleri yıldızlar deryası.
Binbir çiçekten aradım kokusunu,
Toprak dile geldi: “Bende yok.”
Oturdum evine karşı,
Sordum usulca esen rüzgâra:
Kaç hayalimi savurdun?
Özlemler keskin poyraz gibi,
Gönlümdeki güzeli yaz desem,
Kaç dize yeter, kelimeler susar.
Romanlar yazılsa da bize,
Seni nasıl sevdiğimi
Sayfalara sığmaz.
Yüreğim yorgun — sokak lambası gibi,
Gün batımına savurdum sessizce şiiri.
Balçova-Karşıyaka arası,
Vapur güvertesi: aşk deryası.
Güneşe karşı yanakları al al,
Bu sevdanın delisiyim ben.
İzmir, sevdamın yarısı.
Kordon boyu adımlarım sensiz,
Martı çığlıklarında adını duyarım.
Bir çay bahçesinde unutur gibi yaparım,
Ama her bardakta seninle yanarım.