Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Bu nasıl sevda, anne—koklayamadım seni,
Kelebek ömründen kısa kaldı varlığın.
Yokluğun acı verdi, yüreğime değil,
Ruhuma ateşler düştü, eriyorum.
Yangın yeri sol yanım, kızıl alevler içindeyim,
Koklamaya doyamadım, sıcaklığında ısınamadım.
Narin bedenine sarılamadım annem,
Öpmeye, sarılmaya doyamadım.
Doya doya sarılıp koklayamadım seni,
Aç döşünü, kokunu soluyayım annem.
İki memenin arasındaki sıcaklığa
Koyayım başımı, sen yanaklarımı okşa.
Ben hıçkıra hıçkıra ağlayayım,
Sen saçlarımı okşa annem.
Parmaklarınla gözyaşlarımı sil,
Ben anlatayım acı veren sevdamı.
Çaresizliğimi, çözümsüz kalışımı dökeyim sana,
Sen yokken acılarımı kim öper anne?
Yokluğunda gönlüme düşen acıyı
Kime anlatayım, kim duyar beni?
Yüreğime düşen sevdayı,
Yüreğimi dağlayan kadını,
Aşkımı, özlemimi kime anlatayım?
Sıla diyarında kime sığınayım annem?