BEN İNSANIM

Ben insanım, insan biziz,
kadınım, erkeğim—ben insanım.
Doğarız bir kadından,
her birimiz çıplak geliriz dünyaya.
Haberci önce “bebek” der;
erkek mi, kadın mı, sonra söylenir adı.

Ben insanım, insan benim;
“eksik etek” bunun neresinde?
Kadın da, erkek de çıplak doğar
ve doğduğu gibi toprağa düşer çıplak.
Kimi ana olur, kimi baba—
hangi noktasında eksik bu varlık?

Kadınım, anayım, eşim, sevgiliyim;
ben hayatım, hayat benim.
Ben canım, can verenim;
ben toprak—toprak anayım.
Bin bir bitkide yeşerir canım;
kadınla erkeğin yoktur birbirinden farkı.

Ben insanım, insan biziz;
aşk ile can ola,
can ile aşk ola.
Yürekte sevda,
gözde umut,
dilde barış ola.

Ne cinsiyetle biçilir değer,
ne bedenle tartılır insanlık;
insan yüreğiyle yaşar,
sevgisiyle büyür,
merhametiyle çoğalır—
insan insana tutununca tamam olur.

Ey hayat, duy sesimizi:
biz biriz, biz eşitiz.
Kadın da, erkek de
aynı yağmurda ıslanır,
aynı ekmeği bölüşür,
aynı sevdayla yanar içten içe.

Ve bil ki,
ilk adım kadının rahminde atılır hayata;
erkek de, kadın da
aynı kapıdan geçer dünyaya.
İnsan olan bilir:
ne bir adım geridir kadın,
ne gölgedir..insanın kendisidir,
insanlığın ilk ışığıdır.