BERİVAN – ŞAFAK TÜRKÜSÜ

Berivan…
Adın düşer şafağın taze suyuna,
süt kokar rüzgârın, ağır ağır dağlardan gelir.
Bir kadın görünür uzak çizgide;
emekle yoğrulmuş, sessizliği bile türkü söyleyen.

Berivan…
Sen, sabahı omuzlayan kadınların adı;
her adımın toprağa umut serer,
her nefesin bir yaylanın ömrünü uzatır.
Sesinde hem hüzün akar, hem direniş;
hem sevda durur, hem ana yüreği.

Dağlar bilir seni,
yamaçlar tanır yürüyüşünü.
Senden geçer rüzgârın hafifliği,
her gülüşüne bir papatya doğrulur.

Berivan…
Bir türkü başlar dudaklarında,
sözlerinde gizlidir kadının alın teri.
Yalnızlığın koynunda bile ışık taşırsın;
gece çöker, sen yine şafak getirirsin.
Ve bil…

Bu şiirin her dizesi,
senin sesine ulaşmak için
dağlardan aşağı inen bir su yoludur.
Sen söyle Berivan,
benim mısralarım nefes olsun türküne;
sen yürürken ardında
bir sevda izi bıraksın bu sözler.