Ali Baba Karakaş – 14 Şubat 2026
Çêberî heta peynî girewtî bîy, ey welatê mi,
sey mohra pasaportî dîyaye şewanê mi ro.
Yew walîz, di sîyî—a mendeye xatira bîye;
nameyê mi, ziwananê xerîban de şikîya heceyanê mi ra.
Boya nanî bîle qerşunî ya tîya de,
awe şimena la mird nêbena sola zereyê mi.
Lambaya kuçeyî sey di çimanê jenginan nîyadana;
zerrîya mi, raşteyê huzninî yê raywanêkê xarîtaya xo dirîyayîye.
Vengê maya mi, sîya hêcîre—dûrî de,
Tek germinîya ke va cebê mi de dano we.
Her gama ke ez erzena peyerayîrî de gonîye êna
Çokanê mine domanîye ra—yew hîtîya tenekeyî ra
Îstasyonî de pawena ez; anonsî zêdîyenê,
Trênî ênê û şonê, nêeşkena binişî yewe;
Serê ziwanê mi de jeng gêno ziwanê minê dayîke;
Yewna çekuye bena kêmî ez, ez reyna hişş bena, ez reyna.
Şilîye varena—bedene mi hît nêbeno,
hewşa zerrî mi rê rişîyenê dilopî.
Xurbete de huyayene teng a, bermayene bena derge;
Bajar êno war û nişeno hetê minê çepî ser, nameyê xo çin o,
boye kemere dano.
Ancîna yew çîk, dilopa vewre dana we:
seba ke boya çîçegan bêro têlanê sînorî ra, yew roje.
Welatê mi—yew baxçeyê dormeyê xo girewte belkî,
La kilîtê mi hema cayê tewr germinî yê ziwanê mi de.