Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Çölün orta yerinde boy vermiş bir iğde ağacı,
Başkaldırıdır suya, yağmura, çöle inat.
Barbarlığa, yalana, çirkinliğe isyan,
Kim bilir kaç sevdalıya kanat gerdi sessizce.
Sürgün düşmüş aşkları sakladı gövdesinde,
Ne sevişmeleri gördü, ne sarılmaları gizledi.
Kaç kaçamak sevdayı bağrına bastı,
Ne çok dilek dillendi, ne çok çaput bağlandı.
Kavuşamayanların dilek ağacı oldu,
Aşk, bedene başkaldırının en güzel hâli.
Çölün ortasında bir ışık, yeşeren bir umut,
Börte böceğe bile hayat sundu iğde ağacı.
Adını koydular: Dilek — umutsuzluğa umut.
Yeni baharlar gelsin, papatyalar yeşersin.
Çöl bağ olsun, üzümler salkım salkım,
Mahzenlerde kırmızı şarap galon galon dolsun.
Sevda, şarap gibi katıksız ve özlü olsun,
Yıllara yayılsın, yüreklerde derinleşsin.
Aşk, mahzendeki şarap gibi yıllansın,
Galon galon şarabını al mahzenden, sevgilim.
Yaşlanalım Dilek ağacının gölgesinde,
Sen şarabını yudumla, ben gözlerini.
Sen aç kollarını, ben düşeyim koynuna,
Sen şaraptan, ben ten kokundan sarhoş olayım.
Diline dokunan şarabın ben olayım,
İnci saçlarına papatyadan taç öreyim.
Lalelerden koynuna kolye yapayım,
Elindeki galon şarabı yudumla, ben gözlerini.
Kadınım ol, ben yüreğinde aşkı büyüteyim.