Ali Baba Karakaş – 18 Şubat 2026
Gönlüm, sana dargınım…
Beni buzdağında bıraktın.
Dost bilip hançerlendim,
aşk bilip yüreğimi verdim;
koskoca yalana avunmuşum.
Bunca acıyı neden bana?
Gül bahçemde diken oldun;
ayrılık, ruhuma zemheri gibi çöktü.
Yüreğime kar yağıyor,
gözlerime ağlamak düştü.
Kirpiklerim — buz sarkıtı —
bir bir sarkıyor.
Gönlümü patika yol yaptılar,
basıp geçtiler.
Kervan kervan geçip gittiler,
ardın sıra bakakaldım.
Sevda diye düştüm yola;
heybeme aldım hüzünlerimi.
Seni arıyorum —
yüreğime düşen sevdamı.
Nehir kıyısında bağdaş kurdum;
seni düşünüyorum,
gönlümdeki seni.
Akan nehir gibi berrak ve hiddetli
senli düşüncem;
yüreğimdeki sen, sevdam.
Nehrin akışı gibi
zaman akıp geçiyor;
yoruldum, hayat — peşim sıra.
Ne çok biriktirmişim hüzün…
Nehir, al; hüzünlerimi de götür.
Sussun içimdeki fırtına,
çözülsün buz —
ve bahar,
yine de, adınla gelsin.