Ali Baba Karakaş – 14 Ocak 2026
Şafakta kendimi pencerede buluyorum
Bilmem kaç yıl kaç şafak seni beklerken
Aynaya bakmaktan kaçıyorum
Öylesine korkularım büyüdü ki
Ya hiç gelmesen kar beyazı saçlarım
Bazen ben beni tanıyamıyorum
Ufaldıkça ufalıyorum pusunup kalıyorum
Cevabı bende olmayan sualler
Kaybolup giden ben nerdeyim?
Uyanıyorum trenin uzun korna sesine
Ayaklar mı yoksa yüreğimde ki sevda mı?
Tren garında uyanıyorum seni beklerken
Mevsimler geçti, gün gece, gece şafağa evrilir
Bugünde gelmedin kaç zaman daha
Mektubun sayısına ömrüm yetmez saymaya
Mürekkebi biter, gözyaşlarım yazar özlemlerimi
Seni dağlarda karanfiller içinde
Papatyalardan taç. karanfillerden kuşak
Seni börte böceklere anlattım
Abandım Sevda pınarı çeşmesine doyumsuzca
Sevdiğim sen özüme gel, tut ellerimden
Ben gözlerine yıldız, Cam-aline türap olayım
Kilim desenli şalvarıyla gel sevdiğim
Ben kollarımla beline kuşak olayım