Ali Baba Karakaş – 13 Ocak 2026
Yıldızları yitirmiş gökyüzü gibisin gurbet
Kayıp şehrin karanlık yüzü'sün
Barbarın elinde ki sopa gibisin
Denizlerde poyraz, dalgaların hırçınsın
Ne çok savurdular beni sürgün diyarlarına
Gurbet beni lokmaya katık eyledin
Mazgalı olamayan hücre gibisin
Sen bir kaya ben yosun olur papatya açarım
Kokuşmuş düzen gibi acıdan başka nesin
Değirmen gibi öğüttün ufaldım un oldum
Koydun küfelere ve tıka basa çiğnedin beni
Dokunma bari hayallerim özgür olsun
Bir şafak vaktinde savrulur küllerim
Cemre gibi düşerim toprağa filizlenirim
Günebakan çiçek gibi güneşe boynum düşer
Ne sürgünlüğün nede zalimin zulmü
Kar olup üstüme yağsan Kardelen olurum
Yüreğimde ki sevda güneşle harmanlandı
Ateşi gördükçe çelikleşir yüreğimiz
Zulme direnmeyi, karanlığa aydınlık yüzü