Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Saklı bir kent gibisin, kadınım;
sana ulaşmak, sevmeyi bilmekten geçer.
Dokunmak ve dokunabilmek sana,
gönül kapını aralamaktan geçer.
Ağır bir dille yazılmış kitap gibi,
edebi bir şiir gibi dörtlüklere bölünmüşsün.
Her bir mısrada yeniden dile söz gerek,
sevgi yağmuruyla yıkanmak gerek.
Seni anlamak ve anlatmak, kadınım,
dünyanın en zor işi belki de.
En güzel sevmeleri, en güzel sevişmeleri
sen öğrettin kitaplara geçenlere.
Şair sevgiyi ve aşkı senden öğrendi;
dizelerine nakış işler gibi işledi.
Hüzün dolu yüreğine ortak olmaya,
gönül yolunda gönüldaşın olmaya…
Lodosa siper, aşka liman olmaya
yüreğinde sevda olmaya geldim.
Sevda yolu sarptır, çetindir;
incecik bir ipe tutunup tırmanmak gerek.
Sen açtıkça sayfalarını bir bir,
ben her satırında yeniden doğarım.
Bir harfin dökülüşünde bile
kaderimi seninle okurum.
Bir gün kitapların toza bulanırsa,
senin hikâyen yine yüreğimde tazedir.
Çünkü bir ömür değil, bir ânlık bakışın
bin ciltlik aşka bedeldir, kadınım.