Ali Baba Karakaş – 18 Şubat 2026
Küstüm sana—gönlüme boran düştü;
kime seni sorayım, dağların gülü?
Ben kayboldum, ara bul beni;
yalan hükümdar olmuş gönüllere.
Soruyorum: kaldı mı inanacak dağ,
göğsüme sığınacak bir yalçınkaya?
Billur akan nehirler kirlendi artık;
kirletilmemiş bir yudum sevgi var mı hâlâ?
Küstüm ben bana da; ne gece, ne sen…
Gece sustu — yüreğimdeki sen gibi.
Gelme, görme beni bu hâlimle;
gözler çaresizliği açık eder çünkü.
Büyüdükçe hüzün, uzar içimde yollar;
özlem de büyür, kabuk tutmaz yara.
Kaldırımlara düşer gölgem sessiz;
bir şişe geceyle ağırlaşır masa.
Meyhanede bulurum kendimi sonunda;
kadehte tüter dağların serinliği.
“Yetti!” derim aynadaki yorgun yüzüme,
bende kalmayanı rüzgâr taşır uzaklara.
Çıkıp gideyim artık—dağların özgürlüğüne;
adımı sile dursun şehir, izimi kar.
Yalanın saltanatına baş eğmeyen bir türkü
kalsın içimde: Ben varım, sitemim var.