Ali Baba Karakaş – 14 Şubat 2026
No şodir ez bîya hîşyar bi çimanê xumaminan;
Werteyê qewga de vilabîyayî yo por.
Kamî de ya, ez na qewga de hetê kamî de bibî?
Qefle bi qefle nîştê bajarî ser hewrê sîyayî.
Ez vazdaya rîpelanê teqwîmî;
Yew bi yew açarnayî mi—mewsimî vîndîbîyayî yê.
O yo ke vîndî bîyo ez a, yan mewsîm ê?
Ax be zerrîya mi, raverde wa şoro, se beno…
Bawerkerdene û pawitene ra fek verade;
însan bîyene—eke mendo kotî yo?
Yan mi estareyê çimanê xo vîndî kerde
Sewbîna dîyaran de mendo, zaf dûrîyan de?
Ti ke lejo ke ruhê mi de yo bivîne;
Şewe lejêdo cîya, bi roje cîya.
Lej gina ro zerrîya mi dima sewda de;
Goş nêdana yewna qiseyî ser ne zerrîye.
Keso ke mi perseno, ti çi hal de yî vano est o?
Mîyanê her di lejan de menda ez.
Kesî nêva ke ti çi wazenî
Ax be zerrîya mi caverdê na rike.
Mi ke bizanayêne—sewdaya mîyanê her di koyan;
Mi bulîye kerdêne û resayêne sewda
Ne ehemîyetê rojan ne ehemîyetê aşman est o;
Eke muradê mi resayena to yo, bi eşqî.
Bena şiwane bilure dana piro;
Taldeyê wertê her di koyan ra.
Hênî de, bi kulma xo awe bide;
boya tenê to dayo ro awe, bide ez bişimî