ŞAFAK

Şafak vaktiydi, senden aldım haberi,
Gökyüzünde bütün yıldızlar karardı.
Yalınayak, yarı çıplak bir halde
Düştüm yola, yağmur çiseliyordu.

Yağmur bedenime değil, yüreğime yağıyordu,
Biriktirdiğim mektuplarını savurdum rüzgâra.
Gözlerim karardı, mecalim tükendi,
Yürümeye dizlerimde fer kalmadı.

Ruhum bedenimden ayrılmış gibiydi,
Bilmem kaç parçaya, kaç kavgaya bölünmüş.
Oturdum yosun tutmuş bir kayanın başına,
Gözlerimdeki ferle birlikte sustum.

Kızıl doğan güneşi görmedi gözlerim,
Oysa güneş hep kızıl ve sımsıcak doğar.
Yüreğime düşen sevda misali…
Ve ben üşüyorum ayrılığına.

Güneş değse de bedenime,
Sevdasını yitirmiş yüreğim üşüyor.
Kim sevgiyle alır başımı sıcak koynuna,
Sen yoksan kim şefkatle okşar saçlarımı?

Kim parmaklarıyla tarar saçlarımı?
Sen yoksan yüreğime dert düşer.
Dermansız kalır içim, acı ağırlaşır,
Yokluğuna korkar oldum, gülüm.

Çıplak kalır bedenim, üşürüm,
Gözlerim sevgisiz kalır yokluğunda.
Ne olur beni sensizliğe mahkûm etme,
Beni dağlara değil, yüreğine mahkûm et.