SEVGİ AKSIN YÜREĞİME

Umutsuzluk çaldı kapımı,
yalnızlığın gölgesi sardı yüreğimi.
Sensiz kalan ben, ürker oldum;
yalnızlıkla birlikte üşüyorum sensiz.

Kapıldım yalnızlığın rüzgârına,
savruldum bilinmez diyarlara.
Sensiz boşalan yüreğim, titreyen bedenim,
ışıksız gözlerimde kopar fırtınalar.

Karanlıklar içinde aydınlık dilenir oldum;
sen yoksan neye yarar ışık, neye yarar sabah?
Beni ben eyleyen sensin, beni bütünleyen yüreğin;
sevdan olmayınca eksik kalır aldığım her nefes.

Sevdan bahar nehirleri gibi akmadıkça içime,
sevginden yoksun bedenim yeşermez, gülüm.
Kolların sarmadıkça yorgun omuzlarımı,
ten kokun değmedikçe tenime, yaşam tutmaz canımda.

Ben kuruyan bir ağaç dalı gibi solarım,
susuz kalmış toprak gibi çatlarım.
Esen rüzgâra karşı durdum, bekledim;
esen yele karışan kokun değsin yüzüme.

Sevgilim, gözlerin güneş, yüzün ay;
sana bakan bu gözler sende şafak arar.
Gül yüzün yakmayan bir güneş gibidir;
ışıyan gözlerinden yüreğime aksın aşk, aksın sevgi.