Ali Baba Karakaş – 03 Mart 2026
Savruldum hain rüzgârlara,
kapıldı gönlüm umutsuz fırtınalara.
Lodos vurdu, ruhum alabora;
kavruldu yüreğim sevda ateşinde.
Tutuşturdun gönlümde üç mum;
birini sensiz kalışıma yaktın,
birini yıkılan hayallerime...
Yıkma umutlarımı, mum gibi erimesin.
Sensiz bırakıp hangi diyara kayboldun?
Kasımda sevdaya düşmek zor,
sararmış yapraklar gibi savrulur yüreğim;
hayalden köprüler kurdum gökyüzüne.
Çekme perdeyi, Kasım, yüreğim sızlar;
ben sende düştüm sevdaya, ey Kasım.
Sende yağmura döndü gözlerim,
gökyüzünü gri bulutlar sardı.
Kapatmayın maviyi; şiirler yazılsın,
mavi temiz kalsın ki yazılsın sevdalar.
Kurulur gönülden gönüle sevda köprüsü;
Kasım, kal yanımda, savurma beni kışa.
Zemherinin boranına koyma beni;
mavi sayfalara yazdım “biz”i.
Kışa inat çalar mı gönül kapımı aşk?
Özümle, sözümle gönlüne geleyim.
Kışın zemheri soğuğuna terk etme beni,
dökme umutlarımı sararmış yapraklar gibi.
Öyle bir yerdeyim ki: bir yanım özlem,
öte yanım poyraza savrulmuş; sızlar ruhum...