UZAKLARDAKİ SEVDAM

Sevdam, sevdam diyebilmek;
aşkı zülfüne niyaz eylemek.
Bugün sordum yüreğimin derinine;
buruktu, yalnızdı, cevabı sendi.

“Zülfüne neden soluk düştü?” dedim,
uzak diyarlara sordum: “Sevdadandır.”
Gözlerim ufuklara seyrana durdu,
her ışık huzmesi seni sordu göklere.

Havayı defter, kasırgayı kalem eyledim;
tez ola, ırak sevdaya varsın kelamım.
Arzu niyaz eyledim: yüreğimdeki yangına
bir yudum sesin serinlik ola.

Dudaklarım ateşten kor şimdi,
topraktan kil misali yoğrulmuş.
Bir damla aşkın yeter bana;
küllerimden doğarım, adınla.

Sevdam, sevdam diyebilmek;
aşkı zülfüne niyaz eylemek.
Emin ol, bu yürek sana kor;
yanıklığım beyhude değildir.

Iraklardasın sanma; yakınımda saklısın.
Burukluğum sendedir, sızım da sende.
Sözümün özü budur, yârim:
yanan içim baştan başa sana yazılıdır.