Ağlamak düştü gözlerime
Unuttuğum gülmeyi ararken
Çocukluğum çaldı gözlerime
Ben hiç gülmeyi öğrenmedim ki
Ruhum kafeste, bedenim ateşte
Hüzün düştü gözlerime baka kaldım
Hayallerime prangalar vurulmuş
Hayat sen bana zindan oldun
Müebbet almış tutsak gibiyim sende hayat
Neden geri sarıyor film şeridi gibi hayat
Sokakta insan seli ve herkes bana gülüyor
Sanki yalnızlığıma gülüyorlar
Kuytu bir sokak köşesinde abandım toprağa
Anne çok korkuyorum bul beni
Al beni koynuna toprakla sar bedenimi
Çok üşüyorum sensizim Anne
Bu nasıl sensizlik Annem
Ömrüme çaresizlik çöktü tahammülüm kalmadı
Gelen yüreğime çeltik attı göden kanattı
Çaldılar Annem yokluğunda çocukluğumu