Ali Baba Karakaş – 23 Şubat 2026
Öyle bir zindana düşmüşüm ki
Ruhum parçalanmış sılada
Sen beni sığıntı gör sıla
Ben seni ne yurt, nede vatan bildim
Sen bana zindan ben sende mahpus
Kapıları çelik demirden olsa da sıla
Mazgalların özlem ve hasret
Kahrolası penceresi sılaya açılıyor
Bu dünyanın yükünü omuzladım
Sırtımın kamburu yüreğimin acısı sıla
Ruhuma düşen acının tarifi yok
Vurun yüreğime neşteri kanasın
Benden almadığın neyim kaldı sıla
Sende bitecek birgün mahpusluğun
Kıyı köşelerde biriktirdiğim umudum var
Yüreğimde ki sevda sılayı okyanusu aşar
Gökyüzünün mavisini özgürce
Vatanıma güneş eşit ve özür doğacak
Zindanların yıkıldığı, özgür vatan
Kadının, Erkeğin eşit, çocukların özgür