Ali Baba Karakaş – 25 Aralık 2025
Kanlı topraklar susmadı,
Aç mahlûkatlar doymadı.
Öldük, öldürüldük, eksilmedik,
Zindanlar adımıza kefen biçti.
Asit kuyularında kül olduk,
“Birkaç Kürt” dediler alçaklar.
Zindan duvarları soğuk ve çıplak,
İsimler faili meçhul oldu.
Özgürlüğe halay çeken eller,
Kana bulandı o meydanlarda.
Şarkılar yarım kaldı dudaklarda,
Yıldızlar bile küstü geceye.
Özgürlüğe sevdalı canları,
Parçaladı bombaları zalimin.
Bir güvercin havalanmadan vuruldu,
Barışa kan sıçradı yeniden.
Çığlıklar yankılandı taş duvarlarda,
Kırık kemikler anlatır şimdi tarihi.
Bir ağıt kaldı dillerde, soluk soluk,
Geceden sabaha küllenmeyen bir sızı.
Yürüdük umutla, türküyle, barışla,
Karanlıkta yüzü ışık olanlar olduk.
Kimi göğe kavuştu sol yanıyla,
Kimi meydanlarda yankılandı suskunluk.
Darağacında büyüyen çocuklar var,
Elleri ceza, gözleri yasak dolu.
Bir çiçek gibi kırdılar yaşamı,
Ama yeşerir toprak, unutmaz bu soluğu.
Selam olsun 10 Ekim’e,
Barış uğruna toprağa düşen cana.
Bu şiir bir mezar taşı değil,
Direnenlerin yüreğinden akan çağrıya...