Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Ey hayat...
Sen harman yeri, ben hasatın.
Beni mi buldun bir tek öğütmeye?
Kesme nefesimi, takatsız koyma,
Uzak git—bırak beni bana, hayat.
Öğüttün beni, toz eyledin,
Binbir parçaya böldün ruhumu.
Kırıntı kırıntı ezdin içimi,
Paramparça ettin yüreğimi.
Koydun kalbura, zevkince eledin,
Hayat, bırak beni kalan tortularla.
Umutları büyüteyim yeni bir kavgaya,
Kirlenmemiş aşklara kulaç atayım.
Toza dönüştürdün ömrümü,
Esen yellerle savruldum.
Toz bulutu oldum, dağlara dağıldım,
Her bir parçamı bir yerlere attın.
Bırak, dokunma kalanlarımla yaşayım.
Eledin çocukluğumu mu?
Öğüttün gençliğimi mi?
Kalanımla kalayım, dokunma bana hayat.
Gücüm kalmadı bu eziyete,
Öylesine yorgunum ki.
Ruhuma acılar düşmüş,
Yüreğim sevda kavgasına tutuşmuş.
Ben beni toplamaya takatim kalmadı.
Dost bildiklerim harman yeri,
Keyfince öğüttüler beni.
Yüreğime güvendim—o da yanılttı beni.
Onca ömür, onca emekle...
Besledim seni yüreğimde,
Papatyalarla, mor menekşelerle büyüttüm.
Bir tek sana açtım içimi.
Güvendim yüreğimdeki aşka,
Umutlarımı büyüttüm—sen tükettin.
Bu dünyanın yükünü bir ben mi omuzladım?
Çek elini hayat—umutlarım diri kalsın.