EYLÜL MEYHANESİ

  
Akşam olunca sen düşersin gönlüme
Akmıyor akşamlar sabahın güneşine
Sığamam eve ustume gelir duvarlar
Dört bir köşede sen, gözlerim kitlenir

Pencereler kapalı perdeler sık çekilmiş
Resmini görüyorum perdelere asılı
O, vakit gece düğümlenir boğazıma
Gözlerim kurumuş yaşlar tükenmiş

Gözlerim asılı kalır yaşanmış akşamlara
Sensiz dertlere düştüm geçmiyor akşamlar
Eylül yazın hamalı, bende dertlerin 
Haykırışlarım sokaklarda yankılanır

Yürüyorum kavşaktan sola döndüm
Yol meyhaneye çıktı..! 
Getir meyhaneci en sert içkiyi koy 
Sıkı sıkı çek perdelerini..
 
Akşama görünmesin gözyaşım 
Saldım yorgun yüreğimi akşama
Yazarsan beni Eylül defterine
Sakın ağladığımı, kimselere söyleme

Eğer sızar kalırsam kayda geçme
Sabah güneşinde uyandır çıkıp gideyim
Kırılan dökülen şişeler, olsun gönüller değil
Hüzne düştü mü yol sana çıkar meyhaneci...