GARÊ TRÊNAN YÊ SÎRKECÎ

To ewro ez persayo yew dostî ra;
“keso meçhul” vato seba mi û xebere verdaya.
Ti, zerrîya mi de ne meçhul a
ne kî a bîn a—nêmeyê canê min a.

Mi ti Garê Trênan yê Sîrkecî de zaf gêraya;
Resaya a banqa ke ma ser o nîştîbî ro pîya.
A kêneka çimkewîye ke qîrrayêne û vatêne “Pêşgîre, pêşgîre”
ti pers kerda,—roştîya zerrîya mi kotî ya?” va

Mi ard berd serê lewanê xo yê lerzîyayan ra;
çimê mi zê çimeyanê Çewlîgî yê.
Harmeyê xo eştî vileyê mi ro ê domane ke zerrîya xo qasê
koyan a,
Pêşgîrê xo caverdayî vîndî bîye û şîye.

Şîyayîşê to yê bêvengî ver
Gina zerrîya mi ro yew bêvengîya dergûdilaye.
Hesirê çimanê mi bîyî laser;
Ez yew pêlê êlule ya; çiqas ke bîya zerde honde şikîyayî ya.

Anonsî anonsan ser bîy û zimayî goşanê ma de, rayî jan dayî
yew şewa ke saeta xo rast û întîzamine bar kerd.
Tekerê walîzan, vengê qaqlîbazan û rixtim;
her çî “bê” va—nameyê to huşş nêkerd.

Agêre bê ke wa banqe tal nêmano,
Sîya to defê şoro peronî ser de.
Sîrkecî, wa pê nameyê to germin bo zereyê mi de;
Qelbê mi ke to dîye hamnan newe ra bivîyaro.