Ali Baba Karakaş – 18 Şubat 2026
Bu kenti Eylül sarmış.!
Her yer sarıya boyanmış
Yağmuru vakitsiz yağar
Sararıp solan yapraklar üstüne
Bulutlar güneşi çalmış kayıp kent
Gözlerim bulutlara asılı kaldı
Hayallerim sararmış.!!
Düşmesin toprağa hayallerim
Umudum tez vakit baharı kuşan
Bütün çiçekler özgürce boy versin
Toprağa düşen aşklar filizlensin
Halaylar, horonlar, zeybekler çekilsin
Yağan yağmur mu?
Ağlayan Eylül mü?
Yoksa ruhuma düşen hüzünler mi?
Burası neresi kayıp kent mi?
Yoksa kaybolan ben miyim...
Bir bir sorular dizilir boğazıma
Nefesim kitlenir prangalar boğazım da
Hüzün ve yorgunluk çöker gözlerime
"Sevdiğimi ararken"
Ben sende kayboldum Eylül
Vakitsiz acılara boğdun beni
Çok üşüyorum güneşi özgür bırakın bulutlar...