Ali Baba Karakaş – 03 Mart 2026
Topladım kirli ne varsa, heybeme sığmadı.
Ömrüm takvim yaprakları gibi döküldü,
beni benden çaldılar, hüzne boğuldum.
Pencereme bir martı gelmiş, hüzün bırakmış;
benim hüzünlerim yetmezmiş gibi
sessizlik çökmüş haykırışlarıma.
Renkler anlamını yitirdi, gri her yer;
akbabalar çökmüş, her yer talan.
Ne çok birikmiş canımı yakan hüzünler.
Ne bir dost buldum cemal cemale,
ne de sohbetinde kendimi buldum.
Dost bildiğim sofralar küf kokuyor,
lokmalar boğazıma ilmek ilmek düğümleniyor.
Bir çocuk çığlığı asılı kulaklarımda,
okul avlusunda susturulan anadilim.
Her harfi suç sayan soğuk bir ses,
heybeme doldurdu büyümeyen yıllarımı.
Her şehirde başka bir yüz taktım,
adımı kısaltıp izimi sildiler.
Yine de geceleri fısıldar içimden
Babamın Zazaca öyküleri, dağların diliyle.
Kahrolası, yürekleri kahreden zalimler;
tırnaklarımda topraktan kan kokusu.
Kirlendi toprak; insan özü temiz kalır mı?
Sorgu sual etmeyin, parçaladılar yüreğimi.
Ellerim korku kokuyor, değdiğim her şeye siniyor.
Çınarın gövdesine döktüm
kirli ve canımı acıtan ne varsa.