KAYIP ÇOCUKLUĞUM

Yıkık duvara yaslandım
Hayallere daldım çocukluğuma
Yok bende, çocukluğumu kim aldı.
Verin çocukluğumu, hayalinde kalayım.

Âhh yaşanmış çocukluğum var mıydı?..
Düşlere dalıyorum yok!
Kırmızı söğüt ağacına serçe kondu mu?
Pencereden serçeyi seyre daldı gözlerim...

Yağmur yağarken pencereden baktım mı?
Penceresi ahşap, çürümüş
Taş yığını altında anılar örtünmüş
Yıkıntıların altında kalan çocukluğum mu?

Öyle yabancıyım ki buralara
Buralarda bana yabancı, beni bilen yok
Karşı dağın ihtişamına dalıyorum
Buğday başakları güneşe yenik düşmüş

Yanık sevda türkü çalınır kulağıma
Güneşe boy vermiş köylü kızı
Elinde orak buğday biçer, güneşle dans eder
Varıp sorsam köylü güzeline...

Çocukluğun var mıydı?
Ya korktuğum cevap “evet” ise
Sanki prangalara vurulmuş ayaklarım
Kalbim göğüs kafesime sığmıyor...

Dökme çocuk boncuk boncuk gözyaşı
Sen ağladıkça yüreğime neşter vurulur
Yalın ayakları kızgın güneş altında
“Anne” diye ağlar ya... benim annem var mıydı?