Ali Baba Karakaş – 17 Şubat 2026
Bakışlarında kaldı gönül gözüm,
çözüldü yüreğim bu güzel bakışına.
Bilmem, kaç kalibrelik bir kurşun
yüreğime düşen seni kime sorayım?
Seni kime sual edeyim şimdi?
Kervan kuşanmış, aşka yol alır.
Gün doğmayan bu kentte
güneş misin, ay mısın; aydınlık oldun.
Yoksa yağmurdan sonra açan güneş misin?
Yasak koymuştum bir daha sevmemeye;
yağmurlu bir günde mahzun bakışında kaldım,
ıslak tenini saran rüzgâr ben olaydım.
Unuttuğum gülmeyi seninle güleyim;
öyle güzelsin ki, yüreğime oturdun.
Tükenen sevda umudum, gülüşlerinde
yeniden filizlenir, sen sevda ol, sar üşüyen ruhumu.
Mavi düşler vatanımız olsun;
saçlarında süzülür usul usul yağmur,
dudaklarında buhar güneşe yol alır.
Sen bu şehre hangi rüzgâr savurdu?
Gel, sığınalım aynı göğün altına;
paylaşalım bu kentin yalnızlığını.
Bir fincan yoksul geceden koyalım,
mavi düşlerde büyüsün sevdamız.