MAVİ ORKİDEM

Ressamlar tuvali maviye boyadı, griye inat;
çünkü gökyüzü bugün mavi değil, kırgın ve gri.
Sanki bulutlar değil, ihanet çökmüş göğüme—
oysa sen, mavi orkidem,
benim kalbimde açan tek gerçek maviydin.

Arzuhalimi yazdım mavi sayfalara;
her harfinde senin sesin titredi.
Mavi gözlerinde kaldım,
bir yarım hikâye gibi,
tamamlanmayı bekleyen bir ömür gibi.

Anılarım, mavi denizlerin dalgasında kaldı;
her geri çekilişte biraz daha eksildim.
Kalbimde kapanmayan bir yara oldun;
ne sızısı diner, ne izi silinir,
hep aynı tazelikte acır yüreğim,
aynı tazelikte sever.

Sevdan içimde her seferinde yeniden doğardı;
soğuğu eritip karanlığı dağıtırdı,
gözlerimin içine bir bahar bırakırdı.
Ben seni yalnız gözlerinle değil,
sözünle, suskunluğunla,
omzuna düşen ince bir saç teliyle
yeniden ve yeniden severdim.

Aşkın tarifi sensin, ey mavi orkidem;
ten kokunda uyuyan yaz,
ellerinde titreyen bir kırlangıç umut,
adını andığımda bile
yüreği alev alan bir çocuk saflığı…

Ben seni,
yağmurun maviye çaldığı akşamlarda,
kumsalda dalga izlerinin silindiği sabahlarda,
yıldızları göğsüne sığdıran seni sevdim.
Sen, benim konuşmadığım yerde bile
dünyamı maviye çeviren tek kadın oldun.

Bir gülüşünle baharı getirdin yüreğime;
bir bakışınla sular taşardı içimde.
Benim bütün şiirlerimdeki mavi sensin,
bütün rüzgârlarımda sen kokarsın,
bütün yalnızlıkların da sen üşürsün.

Gel şimdi,
tuvalleri yeniden maviye boyayalım;
denizi, göğü, düşleri maviye keselim.
Ve bil ki, mavi orkidem,
aşk dediğin şey,
adın dudaklarıma dokunduğunda
yüreğime bir sızı düşer