MENEKŞE ÖZLÜM

Seni severken yüreğimde ömrüm geçti
Yüreğime düşen sevda, gel özüme
Ne çok baharlar bekledim, gel gayrı
Menekşenin özünde buldum kokunu

Kurduğum düşlerimde sen varsın
Saksıdaki menekşede seni hayal ettim
Rengârenk menekşeler dizili pencerede
Sanki güneşe gülücük atıyorlar

Menekşenin renkleriyle seni giydirdim
Hayalde olsa seni yaşadım sevdam
Kâh uryan, kâh mor fistan içinde
Alnına bir buse kondurdum, menekşe tadında

Dudakların kırmızı menekşe renginde
Gözlerinin karasına yıldızlar doluşmuş
Beyaz gömleğine taktığın mavi broş
Gökyüzü bile kıskandı o rengi

Seni öylesine çok istiyorum ki
Şafağın güneşe duyduğu hasret gibi
Gecenin yıldızlara sevdası neyse
Mor menekşelerin güneşe aşkı gibi

Menekşe boynu bükük açar derler
Benim boynum da sana eğik kaldı
Kokunu içime çektikçe anladım
Sevda bazen sessiz, bazen derin yanar

Bir gün yolun düşerse bu pencereye
Menekşeler sana beni anlatır
Ben burada hâlâ seni beklerim
Özüm menekşe, sevdam sana kalı