Ali Baba Karakaş – 25 Aralık 2025
Gözler uzaklara dalar durur,
düşme gözlerim, gidenin ardına.
Baharımı çaldılar, zemheri kıştayım;
gülüyorsam, namerde inat bilesin.
Şafakta sana özlem bir türkü dilimde,
yüreğimdeki seni anlatır iki damla yaş.
Yokluğunda yıkık bir duvar dibine çömeldim;
öksüz kalmış yüreğim hâlâ seni bekler.
Bu şehre ağır bir toz bulutu çökmüş,
sigaramın dumanı karışır hüzünlerime.
Hüzün sarmış ruhumu, gönülde yangın;
yüreğim, yitirdiklerimizin ardından isyanda.
Yürüdüğüm her yol sana çıkıyor,
düşlerimde sen, dudaklarımda ismin.
Bedenim isyanda boşa geçen yıllara;
zemherinin soğuğunda kaldı yüreğim.
Sensiz kalan ben, üşür bu yürek;
gönül, umuda sarıl, bekle baharı.
Ruhumdaki bu kış bahara döner mi,
ela gözlerime yıldızlar düşer mi yeniden?
Tenimde senin kokun, sevdam iz gibi;
ukteler baş kaldırmış gönlümde.
Lal olmuş yüreğim, dilim suskun;
anlatamadım yitirdiklerimi kendime.
Yüreğim yangın yeri, kalan ukdelere.