Ali Baba Karakaş – 27 Aralık 2025
Bir nefeslik canım kaldıysa
O da sana feda olsun, özgürlük.
Ruhuma acı düştü, nasıl dayanayım
Kalemini üç beş kuruşa satanlara.
Aymaza ne demeli, nasıl yanmayayım,
Çıplak doğdum bu dünyaya.
Ne cep getirdim ne cüzdan,
Çıplak düşeceğim toprağa.
En büyük servetim onurum,
Ne sattım ne de satıldım.
Yüreğim kavruluyor yetmezliğe,
Bu ne tarifsiz, ne yaman bir acı.
Üç beş talancı hükümdar olmuş,
Eşkıyaların adı efendi.
Sokakta aç yatan çocuklar,
Alınıp satılan körpe bedenler.
Yüreklere sessiz çığlık düştü,
Birleşelim baldırı çıplaklar, ötekiler.
Sokaklar bizim, özgürleşsin,
İnsan seli olup akalım.
Bu dünya emeği yaratanların,
Ses verin, hayallerimiz yarım kalmasın.
Bedenime mum ateşi düştü,
Eriyorum damla damla.
Bedenim ilmik ilmik dökülüyor,
Kahpeliklere, düzenbazlara dur de.
Kadın, erkek, çocuk — üreten biziz,
Yüreğini, bilincini kılavuz yap.
Biz ne dalgalı denizlerde yüzdük,
Yağma yok, kara göründü.
Şafakta yıldızlara halayla uğurladık,
Yakılan, asılan, yüzülen bizdik.
Çobandık dağda, asit kuyusunda yakıldık,
Bir gece sevdiklerimize son bakışla veda ettik.
Peş peşe “Daye”, “Apo” çığlıklarıyla
Uğurlandık karanlığa.
Ruhuna ateş düştü mü son çığlıkta,
Ak saçlı anan, baban acına öldü mü?
Kayıp ülkenin kaybedileni oldun mu,
Savaşın orta yerinde çocuk kaldın mı?
Savaş uçaklarının sesi ninni oldu mu,
Kayıp ülkenin kayıp kimliği oldun mu?
Şarapnel bedenini parçaladı mı,
Acılarını oyuncak yaptın mı?