ÖZLEMİNDE KALDIM

Penceremi kapattım, çektim perdeleri,
kapandım dört duvar arasına.
Yüreğimde bir çığlık yükseliyor,
gözlerimde bahar yağmurları.

Çıkmam sokağa,
üstüme yıkılır sensizlik.
Senden bana kalan bir tek resmin,
abandım yüzüne,
gözyaşlarımla ıslandı.

Ellerimle siliyorum, okşar gibi,
parmaklarım titriyor dokunurken.
Gözlerim dalıyor en sevdiğin çiçeğe,
saksıda büyüttüm çiçeği,
seni yüreğimde.

Yıldızlı bir akşam seni hatırlatır,
sen olmadığın akşam
sevmem yıldızları.
Alın beni benden, götürün,
kaybolayım.

Bitsin bu ayrılık,
sılada aşk acısı çekilmiyor derler,
ben çekiyorum.
Yüreğimi saran yokluğun,
hasretlerimi büyütüyor.

Odam mı soğuk,
yoksa ben mi üşüyorum,
bilemiyorum.
Sarılmalarında kaldım,
özlemim orada.

Bütün çiçeklerde senin kokun,
odamın her köşesinde
hayalin asılı.
Bahar nemli,
sıcak tenini hatırlatır bana.

Ve zaman ağır ağır geçerken,
her şey yerinde,
yalnız ben eksiğim.
Sesini duyar gibi oluyorum bazen,
dönüp bakıyorum—
sessizlik.

Özlem dediğin,
bir insanın içinden çıkıp
odanın ortasına oturmasıymış.
Gitmiyor,
kalkmıyor,
benimle kalıyor

r