Ali Baba Karakaş – 18 Şubat 2026
Şafağın doğusuna gölge olma,
Hangi yürek tanık oldu sessiz güneşe?
Veda eden yıldızlar gibisin sen,
Göz kırpmadan çekilen ay gibi sessizce.
Üşüyen yüreğimi ısıtmadan kayboldun,
Gölgen düştü ruhuma, karardı şafak.
Adını bırak da git, avuntum olsun,
Bulut gibi çöktün gökyüzüne, ağır ve suskun.
Yağacaksan yağ, ama çalma umutlarımı,
Yoksa umutlarıma gölge olma.
Temiz ne kaldı evrende artık?
Kirlendi dost bildiklerimiz, içten içe.
Kirlilik ahtapot gibi sardı her yanı,
Temiz ve güzel olan ne varsa boğuldu.
Aşklar düştü masal kitaplarına,
Okuyan da okutan da masalda kaldı.
Okur yazar değilim ama okuyayım seni,
Ben sevdayı yüreğimde büyüttüm.
Saksıdaki çiçeğe su, aşka sevgi verdim,
Hayat buldu, can oldu, sevda oldu içimde.
Sevgi, çiçek açan tomurcuk gibi,
Yayılıp serpildikçe yüreklerde aşk olur.
Evrene yayılır o eşsiz sevda,
Penceremdeki yıldız sensin, sonsuzluğa dokunan.