YELKENE “EVET”

Derinleşiyor tenin, bir kıpırtı gibi;
gecenin içinden süzülen bir melodi.
Kalbin, sessizce bir liman arıyor,
aşka yelken açmak için rüzgârı soruyor.

Bir bakışta başlar bazen yolculuk,
bir kelimeyle titrer içimizdeki soluk.
Sen “evet” dedin—dünya durdu bir an;
zaman bile eğildi o anıya hayran.

Dağınık görünse de yönü bir deniz,
her iz, ufka uzanan ince bir ip.
Sözlerinde cesaret, kalbinde yer açan rüzgâr;
bahar değil—açılan bir kapı gibi.

Bir kıvılcım gibi düştü kalbime o an;
sessizlik bile konuştu, gözlerinle tamam.
Zaman durdu, nefesim sende kaldı;
kalbim senin adını sessizce fısıldadı.

Yelkenim sensin; rüzgârınla doluyum.
Kalbim senin kıyına varmakta—yolcuyum.
Gözlerin ufkum, sesin deniz gibi;
her dalga seninle başlar, seninle biter gibi.

Aşka yelken açılır, rüzgâr sen olursan;
kalbinin pusulası doğruyu bulursa,
o zaman her fırtına bir dans olur
ve her “evet”, sonsuzlukla dolup taşar..